“Sen doktorluğun şefkatini siyasete taşımış ender insanlardandın” vurgusunu yapan Taçoy, “Sen benim ağabeyimdin. Sen benim hocamdın. Sen benim siyasetteki vicdanımdın” dedi.

Hasan Taçoy, hoşgörülü kişiliği ve ülkesine olan sevgisiyle Miroğlu’nun her zaman gönüllerde yaşayacağını söyledi.

Taçoy mesajında şunları kaydetti:

“ÖFKE YERİNE SABRI, KİBİR YERİNE TEVAZUYU, KAVGA YERİNE UZLAŞMAYI, BEN YERİNE BİZ DEMEYİ SENDEN ÖĞRENDİM”

“Canım Salih Ağabeyime, Hocama, Yol Arkadaşıma...

Bugün yine 22 Kasım. Yine o gece, yine o acı, yine boğazımda düğümlenen aynı cümle.

Yıllar geçti diyorlar. Geçmedi Salih Ağabey. Yemin ederim geçmedi. Senin yokluğun hala ilk günkü tazeliğiyle yüreğimizde. Seni her andığımızda, sanki yanımızdan dün ayrılmışsın gibi içimiz yanıyor.

61 yaşındaki Kitson’un ölüm sebebi belirlendi
61 yaşındaki Kitson’un ölüm sebebi belirlendi
İçeriği Görüntüle

Seni anlatmak benim için bir anma değil. Seni anlatmak, hayatımın en güzel, en öğretici yıllarını yeniden yaşamak demek. Çünkü sen benim için sadece bir bakan, sadece bir genel sekreter, sadece partimizin bir büyüğü değildin. Sen benim ağabeyimdin. Sen benim hocamdın. Sen benim siyasetteki vicdanımdın.

Senin yanında yürümek, hayata başka bakmayı öğrenmekti. Sen doktorluğun şefkatini siyasete taşımış ender insanlardandın. Hastasını dinler gibi insan dinlerdin. Kimseyi kırmadan, kimseyi aşağılamadan, kimseyi ötekileştirmeden konuşurdun. Bana en çok bunu öğrettin: Siyaset bağırmak değil, dinlemektir. Siyaset sadece seçim kazanmak değil, insan kazanmaktır. Siyaset makam değil, gönül almaktır.

Senden öğrendiğim en büyük ders, hoşgörüydü. Seninle aynı fikirde olmayanı bile aynı sofrada, aynı samimiyetle ağırlardın. "Evlat, bu memleket hepimizin. Kavgayla değil, sevgiyle büyüyecek bu ada" derdin. O sözün hala kulağımda. Ne zaman öfkelensem, ne zaman kırılsam, senin o sakin sesin geliyor aklıma. Beni durduran, beni yumuşatan, beni insan yapan o ses.

Senden bir de vefayı öğrendim. Makamlar gelir geçer, koltuklar eskir, unvanlar unutulur ama vefa baki kalır, derdin. Sen vefanın ta kendisiydin. Dostuna, partine, halkına, Girne'ye, bu memlekete son nefesine kadar vefalıydın. Son akşamında bile, Gazimağusa'da, yine halkın için, yine partin için konuşuyordun. Ben o gece senin yanındaydım. Gidişini telefonda öğrenmedim. İkimiz benim arabamla konuşarak gittik Mağusa'ya. Konuşmanı bitirip yerine oturduğunda, başının düştüğünü gördüm. Suni teneffüs yapıldığını gördüm. Ve önümde, iki adım ötemde ömrün sonlandı. "Yok, Salih Ağabey yapmaz, bizi bırakmaz" dedim içimden. Ama bırakmıştın. Ve o günden beri, bu yürekte kocaman bir boşluk var.

Bugün seni anarken, sadece seni değil, senden öğrendiklerimi de anıyorum. Öfke yerine sabrı, kibir yerine tevazuyu, kavga yerine uzlaşmayı, ben yerine biz demeyi senden öğrendim. Bugün eğer siyasette birilerine faydam dokunuyorsa, bir insanın gönlünü kazanabiliyorsam, bil ki o senin eserindir. Senin bana öğrettiklerinle yürüyorum hala.

Seni çok özledim ağabey. Sohbetlerini özledim. O içten gülüşünü, o "gel evlat, bir konuşalım" deyişini, dara düştüğümde omzuma koyduğun o şefkatli elini çok özledim.

Rahat uyu. Biz seni unutmadık, unutmayacağız. Adın bu memlekette, bu partide, bu yürekte hep yaşayacak.

Ruhun şad, mekanın cennet olsun Salih Ağabeyim.”

Muhabir: Ö. K.