Emin Akkor yazdı...
Kıbrıs müzakerelerinde uzun bir sessizliğin ardından başlayan sürecin hızlı ilerlememesi, küçük adımlarla masanın çökmesine yönelinmesine yol açmıştı.
Bütünlüklü çözüme gidecek bir süreci başlatacak ortamı görmeyen BM Genel Sekreteri Guterres, güven artırıcı önlemlerle bir adım atma yolunu denemeye devam ediyor.
İki yeni kapının açılması kararı, masanın çökmemesi için ortaya atılan bir çerez konumundadır. Üçlü görüşme ve sonrasındaki beşli görüşme, umarım BM Genel Sekreterinin kendi görev süresinde Kıbrıs sorununa küçük de olsa artı bir değer katma çabasının ötesine gider.
İki kapının açılacağının ilanının ardından gözlerin çevrildiği Türkiye’deki COP31, maalesef bizi iklim konferansı olarak değil, Kıbrıs sorunu açısından ilgilendirdi.
Konuya, Hristolidis’in Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı olarak Türkiye’ye gidecek olması ve Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan ile bir temasın olup olmayacağı gibi sorular çerçevesinde yaklaşıldı.
Kıbrıs Rum basınında Erdoğan’ın Hristolidis’i karşılamaması eleştirildi. Karşılamış olsaydı da Kıbrıs Türk basını eleştirecekti.
BM Kıbrıs temsilcisinin Türkiye’nin Lefkoşa Büyükelçisi ile görüşmesi ve bir hafta sonra da Hristolidis’in Antalya’ya gitmesi, adanın kuzeyinde Kıbrıslı Türklerin pas geçildiği endişesini canlandırdı.
Cumhurbaşkanı Erhürman’ın COP31’e ev sahibi Türkiye tarafından davet edilmesi, bir teselli niteliğindedir.
Rum liderliği, beklediği ilgiyi göremediği için BM ve AB nezdinde şikâyetlerini sürdürdü. Düz bir mantıkla bakıldığında haklıdır. Ama Türkiye’nin Kıbrıs sorunundaki resmî tezi açısından bakıldığında bu davet bile sınırları zorlamaktadır.
Türkiye ile Kıbrıs Cumhuriyeti arasındaki ilişkiler ticari açıdan zaten gelişiyor. Diyaloğun da bu paralelde gelişmesi, tarafların birbirini anlama çabası varsa faydalıdır.
Uluslararası platformlarda yer alamamalarının ötesinde, adada yapılacak etkinliklerin de Rum liderliğinin girişimleriyle engellendiği bugünlerde Kıbrıslı Türkleri düşünen pek yok. Kıbrıs sorununda belirlenen Rum politikaları çerçevesinde yürütülen bu siyaset, federal çözümü arzulayanlarda bile bir burukluk bırakmakta ve çözüme olan inanç erozyona uğramaktadır. Bu izolasyonların geldiği boyutun etkileri de maalesef yeterince tartışılmıyor.
Bir hafta içinde yaşanan iki gelişmeden bize kalan, ihtiyaçlar açısından beklentilere cevap vermeyen iki kapının açılması kararıdır. Bu da başlıkta bahsettiğim gibi bir “idare edin” çerezi olarak duruyor. Yılbaşına kadar somut, yeni ve küçük gelişmeler yaşanmazsa zannederim yine bir sessizlik dönemine gireceğiz.
